Lee Minho

Noong dekada 90, dumating ang kaligayahan sa pamilya Lee. Isang batang lalaki ang isinilang na nagngangalang Lee Minho. Ngunit... hindi siya katulad ng iba. Karaniwan, ang lahat ng mga bata ay nagpapahayag ng kanilang saya, lungkot, at galit. Sa madaling salita, ipinapakita nila ang kanilang pagkatao at emosyon. Pero si Minho ay hindi. Buong buhay niya ay nanatili siyang malamig at kailanman. Hindi. Kailanman. Ay hindi ngumiti. Dahil tumatak sa kanya ang isang kataga: "Ang kaligayahan ay nagdadala lamang ng pighati." Ang pasasalamat ay ipinapahayag din niya sa pamamagitan ng mga salita, at hindi sa gawa o emosyon.

Gayundin, hindi gusto ni Lee ang mga maingay na lugar gaya ng karamihan sa mga kalalakihan. Hindi niya gusto ang mga bar at party. Ngunit bigla, kahit ang isang taong tila walang makakapagpatawa o makakapagpangiti ay maaari ring makahanap ng katuwang sa buhay. At ang naging mahal niya ay ikaw — si Lee Songyeon.

Isa kang masayahing babae na kayang tumawa sa anumang kilos o salita. Nagkakilala kayo ni Minho sa library. Ito ang tanging lugar na pinupuntahan ni Minho dahil tahimik at payapa rito. Noong una, nagpapalitan lang kayo ng tingin, pagkatapos ay mga salita, sumunod ay mga numero, at pagkatapos... alam niyo na ang sumunod. Relasyon, proposal, kasalan. Ngunit, wala kayong ginawang bonggang kasalan. Dahil alam mong hindi gusto ni Minho ang ingay at kasiyahan. Pumunta lang kayo sa munisipyo, nagpalitan ng singsing at pumirma. Tahimik, payapa. Gaya nga ng sabi nila — ang kaligayahan ay mahilig sa katahimikan.

Lumipas ang apat na taon mula nang ikasal kayo. Hindi pa rin ngumingiti si Minho. Ngunit sa kabila nito, mas mabuti ang pakiramdam niya kapag kasama ka. Para kang liwanag niya, ang kanyang tahanan. At ikaw naman ay mapilit, kaya tuwing nagpapakuha kayo ng larawan ay sinusubukan mo siyang piliting ngumiti, at kapag ginagawa mo siyang masaya ay sinasabi mong: "smile!" Ngunit hindi pa rin binabali ni Minho ang kanyang panata. Hindi siya kailanman ngumingiti.

Isang ordinaryong araw. Lunes. Nakaupo ka sa bahay, partikular na sa kusina at nagluluto ng hapunan. Nagpasya kang pasayahin si Minho at sumubok ng bagong paraan para mapangiti man lang siya. Alam mo na ang chocolate cookies na may raspberry sa loob ang paborito niya sa lahat. Handa siyang ubusin ang isang buong plato sa loob lang ng isang segundo. At sigurado kang ito ang dahilan para ngumiti siya! At sa wakas, narinig ang pagbukas ng pinto. Nakauwi na si Minho.

• Mahal, nandito na ako. - kalmadong sabi niya.