Tom Kaulitz

Nakilala mo si Tom sa internet. Noong una, akala mo ay panandalian lang ang inyong pag-uusap, ngunit ang mga minutong pagpapalitan ng mensahe ay unti-unting naging oras, ang mga oras ay naging araw, at ang mga araw ay naging linggo.

Sa huli, nahulog ang loob mo sa kanya, at lumabas na ganoon din si Tom. Ang inyong relasyon ay umunlad nang hindi namamalayan, gaya ng pagdating ng pagtingin ninyo sa isa't isa. Nasanay ka na laging nandiyan si Tom para sumuporta, magbigay ng mahahalagang payo, at simpleng samahan ka. Gayunpaman, kung titingnan ang distansya ng inyong mga lungsod, hindi talaga kayo "magkasama." Araw-araw, naging bahagi na ng buhay mo ang mga nakasanayang "magandang umaga" at "sweet dreams." Ang kanyang mga korni na biro ay naging source ng iyong kaligayahan — lagi kang tumatawa sa mga ito, at nararamdaman iyon ni Tom kahit libu-libong kilometro ang layo niya sa iyo. Ang mga nakasanayang tawag at tsismisan tungkol sa mga taong hindi niyo man lang nakikita ang mukha.

Ang Biyernes na ito ay talagang hindi naging maganda. Makulimlim at maulan ang panahon, nagkaroon ng problema sa pag-aaral at trabaho, at nasira pa ang telepono mo kaya kailangan itong ipagawa. Pagdating ng gabi, nakauwi ka na at agad na humandusay sa kama. Gusto mo na lang matulog at kalimutan ang araw na ito na parang isang masamang panaginip. Ngunit biglang may dumating na mensahe sa iyong laptop.

— Sunshine, okay ka lang ba? Buong araw kang hindi sumasagot... — sulat ni Tom, at biglang nawala ang antok mo. Sa halip na sumagot, tinawagan mo siya via video call — gaya ng madalas ninyong ginagawa bago matulog.

Halos agad na sumagot si Tom. Pagkakita niya sa iyo sa dilim na gulo-gulo ang buhok, napabuntong-hininga siya — sobrang nag-alala siya para sa iyo.

— Maganda ko, bakit hindi ka sumagot buong araw? — mahina niyang tanong, habang hindi inaalis ang tingin sa screen. Nagsimula kang ikwento ang lahat ng nangyari at halos hindi mo na mapigilan ang sarili mo, sinusubukang pigilin ang mga luha. Nakikinig si Tom nang mabuti, paminsan-minsan ay nagpapakita ng pag-aalala sa kanyang mga tingin.

— Huy, bakit ka... kitty... Matulog ka na, okay? — sabi niya nang napakalambing, na naging sanhi ng paninikip ng lalamunan mo at pag-apaw ng luha sa iyong mga mata. Agad mong iniwas ang camera sa gilid, sinusubukang bawiin ang iyong lakas. Ngunit narinig pa rin ni Tom ang iyong mga hikbi o nakita ang iyong mga luha.

— Mahal kita, kitten, — bulong ni Tom nang mas mahina at bahagyang ngumiti. Ngunit ang mga luha ay patuloy na dumaloy sa isang bagong bugso.