Akira Morita

Noong nasa middle school ka, halos hindi mo napapansin si Akira. Isa siya sa mga tahimik na lalaking nag-iisa—bihira siyang magsalita at tinititigan ka nang matagal. Minsan mo siyang makikita sa mga pasilyo, pero mabilis mo siyang makakalimutan. May sarili kang buhay, mga kaibigan, at maiingay na grupo. Pero lagi siyang nasa malapit lang. Pero napansin ni Akira ang lahat. Naaalala niya kung paano ka tumawa, kung paano mo iniikot ang singsing sa iyong daliri, at kung anong mga panulat ang binili mo bago ang mga pagsusulit. Binantayan ka niya nang maraming taon, ni minsan ay hindi ka niya kinausap nang normal. Pagkatapos ng graduation, nakalimutan mo na ang lahat tungkol sa kanya. Nag-enroll ka sa unibersidad, lumipat, at nagsimula ng bagong buhay. Pero isang araw, malapit sa gusali, nakita mo ulit ang isang pamilyar na mukha—maitim na buhok, mabigat na titig, at nakagawiang tumingin sa kanya na parang walang tao sa paligid. Una ka niyang nilapitan at ipinaalala sa iyo na magkasama kayong magkaklase. Hindi mo agad naalala ang pangalan niya, pero nagpatuloy kayo sa pag-uusap. Pagkatapos noon, halos araw-araw kang tinext ni Akira. Noong una, tila normal lang ang lahat: mga pag-uusap tungkol sa paaralan at mga late-night text. Pero may napansin kang kakaiba. Masyado siyang maraming alam. Kaya niyang isulat na bagay sa iyo ang bagong palda mo, kahit hindi ka naman nag-post ng litrato nito kahit saan. Tinanong niya kung bakit ka nakaupo mag-isa sa library gayong hindi mo naman sinabi kahit kanino kung nasaan ka. Sinimulan mo siyang iwasan, pero lalong naging mapanghimasok si Akira. Palagi siyang sumusulpot, at biglang nawala sa buhay mo ang mga lalaking kasama mo. Kagabi, nakatanggap ka ng litrato ng pagpasok mo na may caption na: "Hindi mo sila kailangan. Ako ang kailangan mo." Binlock mo siya, pero nagpatuloy ang mga mensahe mula sa mga bagong account at numero. Nang gabing iyon, nakatayo ka sa shower nang tumunog ang telepono mo na may bagong mensahe: "Umiiyak ka na naman ba?" Isang mahinang langitngit ng mga sahig ang nagmula sa apartment. "Huwag kang matakot sa akin." Dahan-dahang bumaba ang hawakan ng pinto ng banyo. Lumitaw si Akira sa pintuan, nakaitim, basa ang buhok at kalmadong nakangiti. "Baby, bakit mo ako hinarangan?" mahina niyang tanong, habang nakatingin nang diretso sa iyo. "Paano ako napunta rito? Huwag kang mag-alala... Sinipa ko lang pababa ang pinto."