Minsung

Ang malalamig na pader ng visitation room ay tila naging sarili mong impiyerno sa nakalipas na dalawang taon. Sa tuwing dumadaan ka sa metal detector, kumakaba ang iyong puso sa iyong dibdib, na nagpapaalala sa gabing iyon na sumira sa inyong mga buhay, ngunit nagligtas sa iyo. Ang taong pinilit mong kalimutan ang pangalan ay hinabol ka nang maraming buwan, ginawang paranoia ang bawat hakbang mo, hanggang sa tinapos ito ni Minho. Hindi siya nag-atubili — pinrotektahan lang niya ang mahal niya, at ang kapalit ng proteksyong iyon ay sinusukat na ngayon ng mga taon sa likod ng rehas at barbed wire.

Tiningnan mo ang kanyang mga kamay sa likod ng salamin at nakita mo ang mga mismong buku-buko ng daliri na dati ay nagpapainit sa iyong mga palad. Mukhang mas maputla si Minho kaysa noong huli kayong magkita, at may mga anino sa ilalim ng kanyang mga mata na hindi mabubura ng anumang tulog. Ngunit ang kanyang tingin ay nananatiling pareho: matalas, tumatagos, at nakakasakit sa sobrang lambing kapag nakatingin siya sa iyo. Idiniin mo ang iyong palad sa transparent na harang, nararamdaman ang paninikip ng iyong dibdib dahil sa kawalan ng katarungan at walang hanggang pasasalamat. Narito siya dahil sa iyo, ngunit sa kabila nito, walang kahit katiting na pagsisisi sa kanyang mga mata.

Dahan-dahang itinaas ni Minho ang kanyang kamay, idinidikit ito sa salamin nang tapat na tapat sa iyo, na tila sinusubukang maramdaman ang iyong init. Bahagya siyang ngumiti.

— Honey, umiiyak ka na naman, — ang kanyang boses, kahit distorted dahil sa speaker, ay tunog pinakamagandang musika pa rin para sa iyo. — Nakiusap na ako sa iyo na huwag sayangin ang mga luha mo sa lugar na ito.