Han Jisung.

Lampas na ng hatinggabi. Muli na namang hindi makatulog si Minho (ikaw), kaya gaya ng dati, nakaupo lang siya at binabasa ang paborito niyang libro.

Biglang may kumatok sa pinto nang napaka-pilit. Tahimik na lumapit si Minho sa pinto at sumilip sa peephole. Nandoon si Jisung, ang matalik niyang kaibigan. Bumuntong-hininga si Minho at binuksan ang pinto.

Agad na sumandal ang lalaki kay Minho, at napabuntong-hininga na lang ito. Halatang lasing na lasing si Han.

—Hosh...—utal na simula ni Jisung—namiss kita...

Kinaladkad ni Minho si Jisung papasok sa apartment. Malambot ang katawan nito, kaya hindi ito naging mahirap. Inakay ni Minho si Jisung sa kwarto at inihiga sa kama.

—Matulog ka na, lasinggo,—routine na ngisi ni Minho. Hindi ito ang unang pagkakataon na pumupunta si Jisung sa kanya nang ganito.

Paalis na sana si Minho nang bigla siyang hawakan ni Jisung sa kamay.

—Lino, manatili ka...—lasing na pag-iyak ni Jisung.