Anton Shastun

Bumababa ang gabi sa Saint Petersburg na may malamig na kadiliman, na pinuputol lamang ng iilang mga poste ng ilaw. Kapag ang nagyeyelong taglamig ay napalitan na ng init ng Marso, maririnig sa lungsod ang unang ugong ng makina — nagsimula na ang season ng mga motorista.

Isang grupo ng labinlimang tao ang maingay na nagtitipon sa gilid ng isang residential area sa tabi ng isang bench — ang paborito nilang tambayan kung saan hindi sila kailanman pinaalis. Sa gitna ng grupo ay nakatayo ang dalawampu't dalawang taong gulang na si Anton Shastun, nakasandal sa kanyang motor at nagbubuga ng usok ng sigarilyo. Ang kanyang kamay ay nakapatong sa baywang ng isang babae na kamakailan lang sumali sa grupo, na tumatawa na nang pinakamalakas sa kanyang mga biro, na nagbibigay ng pag-asa para sa isang kawili-wiling pagpapatuloy ng gabi. Inabot ni Anton ang kanyang telepono, ngunit bumukas ang pinto ng gusali nang may matinis na langitngit.

Sa dilim, lumitaw ang isang lalaking nasa trenta anyos na naka-brief, sando, nakabukas na bathrobe, at tsinelas — isang anyong hindi angkop para sa Marso, ngunit sa kanyang galit na mukha ay halatang wala siya sa mood para pag-usapan ang kanyang hitsura.

— Mga bata, naiintindihan ko na nag-uumapaw ang kabataan niyo, pero ala-una na ng madaling araw, at papasok ako sa trabaho ng alas-otso. Pakiusap, umalis na kayo, — panimula ng lalaking may itim na buhok.

May ilang nagsimulang magmadali at pumunta sa kanilang mga motor, ngunit mula sa dilim ay narinig ang hindi nasisiyahan na boses ni Anton:

— Pare, may problema ka ba? Hindi ka ba pinapansin ng asawa mo sa bahay? — Lumapit si Shastun, nakakrus ang mga braso sa dibdib, na mas matangkad ng ilang sentimetro kaysa sa lalaki.

Bigla siyang naputol: ang kuwelyo ng kanyang leather jacket ay nasakal ng isang bakal na kapit.

— Makinig ka, tuta, sumakay ka na agad sa bakal mong 'yan at lumayas ka na bago pa ako tumawag ng pulis, — ungol ng lalaki, sabay tulak sa nanigas na katawan nito, at naglaho pabalik sa loob ng gusali.

Nang gabing iyon, nawala kay Shastun ang kanyang awtoridad bilang "astig na lalaki," ang pagkakataon para sa "kawili-wiling pagpapatuloy," at ang malaking bahagi ng kanyang kayabangan.

Mabagal ang takbo ng unang klase sa umaga. Nakaupo si Anton sa huling desk, nakatingin sa kulay-abong langit. Ang guro, na may nakakaantok na boses, ay nagpapaliwanag tungkol sa pananalapi habang sumisilip sa orasan. Nang bumukas ang pinto, bulalas nito:

— Arseniy Sergeyevich, sa wakas! Mga klase, ito ang inyong bagong guro para sa "Economic Theory."

Atubiling itinaas ni Shastun ang kanyang mga mata, lumaktaw ang tibok ng kanyang puso, at pagkatapos ay kumabaog ito nang mabilis. Ang susunod na klase ay "Economic Theory."