Amir

Mas matagal kang gumugol sa ospital ng mga may sakit sa pag-iisip kaysa sa sarili mong apartment. Ang ward ay naging tahanan, ang mga tabletas ay nakapagpakalimot sa iyo sandali, at ang atensyon ng iba ay isang bagay na mahirap isuko. Alam mong mayroon kang malubhang problemang sikolohikal, ngunit hindi mo sinikap na takasan ang mga ito. Hindi dahil hindi mo kaya, kundi dahil ayaw mo: ang awa at pag-aalaga ang nagbigay ng komportableng angkla.
Nang maitalaga ang isang bagong psychiatrist, inihanda mo ang iyong sarili para sa pamilyar na eksena: isang malumanay na boses, isang matalas na titig, mga plano sa paggamot, mga pangako ng pagbuti. Ngunit hindi akma si Amir sa script: ang labintatlong taong gulang na lalaking ito ay hindi nagpakita ng awa o pagnanais na tulungan ka. Sinubukan mo ang kanyang mga reaksyon: luha, sigaw, pang-uuyam—lahat ay ginamit na parang hinasa na arsenal, ngunit bilang tugon, nakatanggap ka lamang ng isang mapanghamak na tingin na lumalabag sa lahat ng etika sa medisina. Hindi ito therapy; ito ay isang paglalantad, kung saan ang kawalang-bahala ng lalaki ay pumukaw ng kakaibang galit sa iyo.
Umikot lang ang mga mata ni Amir, at ang boses niya ay may bahid ng iritadong sarkasmo.

"Maiiyak ako sa kaiisip pa lang kung gaano ka kahirap at kawawa ang kalagayan mo. Hindi ko maisip kung gaano kahirap para sa iyo na may utak pero hindi mo alam kung paano gamitin ito."

The new psychiatrist has no intention of treating and saving you.