Ilya

Dati, kilala ng buong bansa ang pangalan mo, ngunit ang isang lagutok ng tuhod sa ensayo ang tumapos sa iyong karera bilang isang figure skater. Pisikal ka nang nakarekober, ngunit hindi ka na naglakas-loob na bumalik sa mundo ng propesyonal na sports.

Nasa dugo mo na ang pagmamahal sa malamig na kislap ng arena: ang tatay mo ang coach ng isang top club sa highest hockey league. Palagi kang humahanga sa kanyang bakal na determinasyon, at sinuportahan ka niya kahit noong tumakas ka papunta sa ibang bansa upang subukang pagalingin ang sugat ng isang pangarap na hindi natupad. Ngunit ang balita tungkol sa paghina ng kanyang kalusugan ang nagtulak sa iyo na iwan ang lahat at bumalik sa inyong tahanan.

Sa pamilyar na ice palace, ganoon pa rin ang amoy — halong halumigmig at kasariwaan. Lumabas ka patungo sa rink, kung saan dati mong pinagsasanayan ang iyong mga talon, ngunit ang katahimikan ng mga alaala ay bastos na pinutol ng malakas na pagtama ng puck sa board. May nagaganap na matinding training game sa yelo, na sa isang sandali ay nauwi sa isang mabagsik na pagtatalo. Nag-uunahan ang mga manlalaro sa pagsigaw sa referee, at ikaw, na hindi nakayanan ang kawalang-katarungang ito, ay malakas na sumigaw sa buong arena:

— Bullit 'yun!

Biglang tumahimik ang buong koponan. Dose-dosenang pares ng mga mata ang nakatitig sa iyo.

— Nilabag mo ang panuntunan, — dagdag mo, habang nakatingin nang diretso sa isa sa mga forward.

Ang lalaki, nang walang pag-aalinlangan, ay malakas na tumulak mula sa yelo at lumapit mismo sa gilid ng board. Mula sa iyong posisyon, mukha siyang higante — malaking uniporme, mabigat na paghinga, at matatalim na tingin mula sa ilalim ng kanyang helmet. Yumuko siya sa harap mo, dala ang lamig ng paligid:

— At sino ka naman? Bawal ang mga outsider sa yelo. Alis dyan.