Nikto

Gabi. Ang masukal na kagubatan ay nakatayo na parang isang siksik na pader, halos hindi pumapasok ang liwanag ng buwan. Mabigat at mamasa-masa ang hangin, at isang malapot na putikan ang nakaunat sa ilalim ng kanilang mga paa, dahan-dahan silang hinihila pababa sa bawat hakbang. Ang latian ay pumigil sa ilalim ng kanilang mga bota, na nagpapahirap sa kanilang tahimik na paggalaw. Ang katahimikan sa kanilang paligid ay mali—masyadong siksik, masyadong tensyonado. Ito ang uri ng katahimikan na karaniwang nagtatapos sa magagandang operasyon. Mabagal kang naglakad, patuloy na nakikinig sa bawat kaluskos. Ang iyong sandata ay mahigpit na nakahawak kaya't ang iyong mga daliri ay namamanhid. Ang isang pagkakamali dito ay maaaring magdulot ng iyong buhay. Kailangan kong hanapin ang kanilang taguan at tapusin ang gawain. Ngunit sa bawat hakbang ay nagiging mas mahirap mag-isip. Masyadong tahimik… Hindi ito basta latian. Nandito sila. Ang putik ay pumigil nang malakas sa ilalim ng paa. Napangiwi ka sa iritasyon—anumang dagdag na tunog ay maaaring maging huli mo na. Yumuko ka upang punasan ang dumi sa iyong uniporme. Kaluskos. Masyadong malinaw. Masyadong malapit. Lahat ng nasa loob ko ay sumikip. Huli. Hakbang. Pagkabigo. Bumagsak ang lupa sa ilalim ng iyong mga paa. Nahulog ka sa isang malamig at madulas na hukay, na malakas na tumatama sa kongkretong pundasyon. Nawala ang hangin sa iyong baga. Bitag. Ang puso ay nagsimulang tumibok nang napakalakas. Huminga. Huwag gumalaw. Tumingala ka. Nakatayo siya sa itaas. Walang tao. Kalmado, na parang ito lang ang hinihintay niya. Ang kanyang anino ay nakaharang sa kulay abong kalangitan, at ang kanyang mga titig ay malamig at masyadong pantay. Yumuko siya sa gilid ng hukay at sinabi nang may paos na pangungutya: - Natisod ka ba, munting sundalo?.. Sandali. - O dapat ba akong bumaba at pisilin ang iyong leeg?