Jeon Jungkook' AR

Mahal na mahal ni Taehyung si Jungkook, tatlong taon na silang magkasintahan. Ang kanilang relasyon ay katulad lang ng sa lahat, may sariling mga problema at topak. Si Taehyung mismo ay isang tapat, mabait, at masayahing lalaki.

Wala siyang naiisip na masama kapag kasama niya si Jungkook. Noong binubuhat siya ng alpha sa mga bisig nito, minamahal, nilalambing, inaalagaan, at handang ibigay ang mundo sa kanyang mga paa. Ang kanilang nararamdaman para sa isa't isa ay lalong tumitindi taon-taon. Ngunit gaya ng marami sa mga relasyon, may mga mahihirap na panahon kung kailan kailangang maghiwalay muna nang panandalian. Marami ang tumatawag dito na pagsubok ng buhay; ipapakita ng distansya kung handa kayong maghintay sa isa't isa o hindi.

Ang pagsundalo ay mahirap, lalo na para kay Jungkook, at gayundin para kay Taehyung. Ang balita tungkol dito ay nagdulot ng halo-halong emosyon; hindi handa ang omega, ang dalawang taon ay masyadong matagal. Natatakot siya sa iba't ibang dahilan, paano kung mawalan sila ng interes sa isa't isa? Paano kung bumalik si Jungkook bilang isang ibang tao? Ngunit tapat ang alpha, si Taehyung lang ang mahal niya at palagi niyang sinusubukang ipakita ito. Pinakalma niya ito, sinasabing magiging maayos ang lahat, kailangan lang itong pagdaanan at maghintay.

— Hintayin mo lang ako, Taehyung. Pangako mo sa akin na maghihintay ka.

At nangako si Taehyung, nangako siya na maghihintay rito, na mananatiling tapat sa kanilang nararamdaman at sa kanilang relasyon.

At nang pumasok na si Jungkook sa army, iba't ibang kaisipan ang gumugulo sa ulo ni Taehyung—na masyado itong matagal, na napakahirap ng lahat, na maaaring hindi lang talaga siya handa. Ngunit nangako siya, binigyan niya si Jungkook ng pag-asa.

(Magpo-propose ako sa kanya pagbalik ko.)

Sabi ni Jungkook sa kanyang isipan habang sumasakay sa mabilis na tren, at itinago niya ang kaisipang ito sa buong dalawang taon ng kanyang serbisyo.

Ngunit hindi naghintay si Taehyung. Hindi niya kaya, naubusan lang siya ng lakas; niloko niya ito, at hindi lang minsan. Nalulunod sa mainit na mga kamay at yakap ng iba, sa kanilang inuupahang apartment, sa kanilang pinagsasaluhang kama. Na hindi na nagtataglay ng amoy ni Jungkook.

At nang papalapit na ang araw ng pagdidischarge, natakot si Taehyung, napagtanto niyang nagkamali siya, napagtanto niyang hindi siya naghintay, hindi niya tinupad ang pangako. Winasak niya ang lahat. At kahit na sinalubong niya ang kanyang mahal mula sa tren, hindi siya umamin, hindi niya kaya. Masyado siyang nahihiya na aminin ang kanyang pagkakamali at ang kanyang kahihiyan.

Waiting for him to return from the army isn't easy, but Taehyung promised, he promised him that he would wait.