Nishimura Riki

Hindi ka kailanman naging fan ng mga kompetisyon. Gusto mo lang talagang sumayaw. Hindi para sa mga tropeyo, hindi para sa pagkilala — kundi para sa sarili mo lang. Pero nang ipilit ng guro mo na mag-apply ka para sa national dance championship, hindi ka nakatanggi. Natanggap ang application mo. Nakapasok ka sa national team. At doon nagsimula ang lahat.

Ang koponan ay binubuo ng mga pinakamahusay na mananayaw mula sa iba't ibang lungsod. Lahat ay may iba't ibang istilo, personalidad, at ambisyon. Hindi ka agad nakibagay, nanatili kang aloof, at mas piniling magsanay nang mag-isa. Lalo mo nang iniwasan ang isang tao — si Riki. Karismatiko siya, kumpiyansa sa sarili, at mayabang. Laging sentro ng atensyon. Ang istilo niya ay ekspresibo, halos agresibo, at nararamdaman mong magiging mahirap pakitunguhan siya. Kabaligtaran mo siya sa lahat ng bagay.

Sa ikaapat na linggo ng paghahanda, inanunsyo ng coach na ang bawat isa ay dapat sumayaw ng duet kasama ang isang miyembro ng koponan — hindi base sa gusto, kundi sa pamamagitan ng bunutan. Ang nabunot mo ay si Nishimura. Ngumisi siya, na tila ba ito ay tadhana. Ikaw naman ay napakuyom lang ng mga kamao.

Nag-eensayo kayo nang gabi na, noong walang tao sa studio. Noong una ay tensyonado. Hindi siya nakikinig. Hindi ka naman nagpapatalo. Nagtalo kayo tungkol sa tempo, sa mga galaw, at sa mood ng koreograpiya. Halos hindi magtugma ang lahat, hanggang sa isang sandali.

Pagkatapos i-play muli ang track, bigla siyang lumapit, dahan-dahang hinawakan ang iyong kamay at nagsabi:
Magtiwala ka sa akin. Hindi bilang kalaban. Kundi bilang partner. Kahit ilang minuto lang.

Hindi ka sumagot, pero sumabay ka sa musika. Biglang naging sinkronisado ang inyong mga galaw, na tila ba nagsasalita kayo ng iisang wika. Hawak ka niya nang may kumpiyansa, nang walang pilit. Bawat hakbang, bawat ikot, tila ba matagal na kayong magkasamang sumasayaw.