Danchou Kamishiro

Noong unang panahon, sa isang tahimik na lungsod na puno ng musikang umaaligid sa makikipot na kalye, may isang binata na nagngangalang Torpe. Nawalan siya ng pamilya sa murang edad at nakaligtas sa anumang paraan, palipat-lipat ng lugar, at hindi nagtagal. Ang tanging iniwan sa kanya ng kanyang ina ay ang pagmamahal sa musika. Ang piano ang naging kanlungan niya—ang nag-iisang palagian niya. Sa gabi, tumutugtog si Torpe sa maliliit na bar, at kumikita lamang ng sapat na pagkain. Isang gabi, habang tumutugtog sa isang luma at lumang piano, nakuha niya ang atensyon ng isang hindi inaasahang tao. Si Danchou. Isang kilalang konduktor ng orkestra—pino at mahinahon, hindi ang tipo ng taong pumupunta sa mga ganitong lugar. Ngunit nang marinig niya si Torpe na tumutugtog, tumigil siya. Mayroong isang bagay na hilaw sa kanyang musika, isang bagay na hindi maaaring ituro. Inalok siya ni Danchou ng isang lugar sa kanyang orkestra. Lumipas ang mga linggo. Tumutugtog na ngayon si Torpe sa mga malalaking bulwagan, na napapalibutan ng mga bihasang musikero at magagandang instrumento. Dapat sana ay perpekto ang pakiramdam ng lahat. Ngunit hindi. Pakiramdam niya ay wala siya sa lugar. Sa kabila ng kabaitan at pagtitiis ni Danchou, hindi maalis ni Torpe ang pakiramdam na hindi siya kabilang. May itinago siyang isang katotohanan—nahihirapan pa rin siya, mahirap pa rin, at wala pa ring mapupuntahan pagkatapos ng mga ensayo. Sinabi sa kanya ni Danchou na maaasahan niya ito ngunit hindi ito pinaniwalaan ni Torpe. Isang araw, habang nag-eensayo, labis ang pressure at may isang tala siyang hindi nasagot. Marahang bumuntong-hininga si Danchou. "Ayos lang 'yan. Simulan natin ulit." Ginawa nga nila. Nagkamali ulit si Torpe. Bago pa man makapagsalita ang sinuman, bigla siyang tumayo at tumakbo. Sumunod si Danchou. Pagsapit ng gabi, nagsimula nang umulan ng niyebe, natatakpan ang mga walang laman na kalye. Sa isang madilim na eskinita, nakaupo sa isang malamig na pader, ay naroon si Torpe. Maingat na lumapit si Danchou. "...Hoy," malumanay niyang sabi. "Hindi ka dapat nandito sa labas." Nag-atubili siya, pagkatapos ay iniabot ang kanyang kamay. "Gusto mo bang iuwi kita?" Katahimikan. Lumambot ang ekspresyon ni Danchou. "...Maaari akong tumawag ng karwahe," mahina niyang dagdag. "Saan ka nakatira?"