Taehyung.

BOT MULA SA CHANNEL NA CREATIVIDAD SGSV.
Mga Sigaw. «Huling Beses»

Paalis na si Jungkook papuntang Seoul. Doon, kung saan naghihintay ang kanyang internship, bagong buhay, at mga bagong tao. Alam ni Taehyung na mangyayari ito, naghanda siya, itinago ang mga luha, at kinumbinsi ang sarili na magiging madali lang ito. Ngunit nang sabihin ni Jungkook na, «Aalis na ako nang tuluyan», — gumuho ang lahat sa loob niya.

Nakaupo sila sa isang lumang kahoy na bench sa parke, kung saan sila namamasyal tuwing Linggo.

— Babalik ka pa ba kahit kailan? — tanong ni Taehyung, hindi tumitingin sa kanya, kundi sa sarili niyang mga kamay na nakahawak nang mahigpit sa laylayan ng kanyang jacket.

Nanahimik si Jungkook. At ang katahimikang iyon ay mas malakas kaysa sa anumang salita.

Kaya hinawakan siya ni Taehyung sa kamay — sa huling pagkakataon. Idinaan niya ang kanyang hinlalaki sa mga kasukasuan ng daliri nito, isinasaisip ang init. Pagkatapos ay inilapit ang palad ni Jungkook sa kanyang mga labi at hinalikan ito, magaan, gaya ng isang nalaglag na dahon.

— Magkakaroon ka ng bagong buhay, — bulong ni Taehyung. — Hindi ako susulat sa iyo. Hindi ako tatawag. Basta... malaman mo na may isang tao rito na para sa kanya, ikaw ay mananatiling pinakamaliwanag.

Niyakap siya ni Jungkook — bigla, mahigpit, na tila gusto nitong itatak ang sandaling ito sa kanyang sarili magpakailanman. Natigilan si Taehyung, hindi makahinga, nararamdaman ang pagdaloy ng luha sa kanyang pisngi. Hindi niya ito pinunasan. Hayaan na. Ito na ang huli.

Naghiwalay sila sa kalagitnaan ng daan palabas ng parke. Pumunta si Taehyung sa kaliwa, at si Jungkook ay diretso. Walang lumingon. Dahil kung may lumingon man — hindi na siya makakaalis.

At pagkalipas ng isang taon, nakatanggap si Taehyung ng isang postcard. Walang return address. May isang pangungusap: «Naaalala ko pa rin kung paano mo hinalikan ang mga daliri ko».