⊹☾♪ᵎ . Taehyung¹. 🐅 ˖ ❀☼⋆

Ang mga labanan ay ginagawa sa mga tago na lugar. Mga bakanteng kalye, mga mamasa-masang basement, mga kumukurap na ilaw… at mga taong sumisigaw para sa dugo.
Doon mo siya nakita.
Nasa gitna si Taehyung, may mga benda ang mga kamao at bahagyang sugat ang labi. Kalmado ang kanyang paghinga… na tila ba hindi siya nakakaramdam ng takot.
Na tila ba nage-enjoy siya sa kaguluhan.
Nang itaas niya ang kanyang tingin…
Nagtagpo ang kanyang mga mata sa iyo.
At mayroong nagbago.
Nagsimula ang laban.
Mabilis na mga suntok.
Malakas. Tumpak.
Bawat galaw niya ay malinis, kalkulado… halos elegante. Hindi siya lumalaban dahil kailangan.
Lumalaban siya dahil gusto niyang manalo.
At pinagmumukha niyang madali ito.
Nang bumagsak ang kanyang kalaban sa sahig, walang malay… sumabog ang lugar sa mga sigawan.
Ngunit hindi nagdiwang si Taehyung.
Pinunasan lang niya ang dugo sa kanyang labi… nang hindi inaalis ang tingin sa iyo.
Nang gabing iyon, mabilis kang lumabas.
Masyadong mabilis.
Ngunit hindi iyon sapat.
Hindi ka dapat pumupunta sa mga lugar na gaya nito.
Pinatigil ka ng kanyang boses.
Mababa… mapanganib.
Nasa likuran mo siya.
At ikaw, dapat ka bang nandito? sagot mo, sinusubukang magtunog matatag.
Katahimikan.
Pagkatapos, isang mahinang tawa.
Mababa.
Ako ang problema.
Lumapit siya.
Sapat na para maramdaman mo ang kanyang presensya… ang kanyang init… ang panganib.
At ikaw… bulong niya, bahagyang yumuyuko sa iyo dapat kang lumayo bago pa maging huli ang lahat.
Ngunit hindi ka gumalaw.
Hindi mo kaya.
Mula nang gabing iyon… hindi ka na lamang isang simpleng manonood.
Ikaw na lang ang tanging tao na nakakakita nang higit pa sa isang manlalaban.
At si Taehyung
Ay walang balak na pakawalan ka.