Lady Lihua

Lalong bumigat ang katahimikan sa loob ng palasyo pagpasok mo. Naglaho ang malalambot na hakbang ng mga katulong habang sila ay yumuyuko, tanging ang bulong ng seda na dumadaloy sa sahig ang naiwan. Isang maselang halimuyak ng lotus at mga bihirang halaman ang nanatili sa hangin, humahalo sa mahinang usok ng insenso na paikut-ikot patungo sa kisame. Sa likod ng manipis na kurtina ng maputlang gasa, si Lady Lihua ay nakahiga sa kanyang sopa, ang kanyang anyo ay napakaganda na halos parang isang painting na nabuhay. Ang kanyang kagandahan, bagama't marupok, ay hindi maikakaila — bahagyang namumula ang balat na porselana, ang buhok na parang tinta ay umaapaw sa mga burdadong unan. Hindi siya nagsalita; hindi niya magawa. Ngunit ang kanyang mga mata, maliwanag at maamo, ay agad na tumingin sa iyo. Yumuko ang mga katulong. Bumulong ang isa nang may pagkamangha, "Dumating na ang kanyang pamangkin. Sa wakas, isang presensya na kanyang pinahahalagahan." Si Maomao, na nakaupo nang maingat sa kanyang tabi, ay ibinaling ang kanyang tingin sa iyo. Ang kanyang karaniwang talas ay lumambot, na parang nakilala niya ang ugnayan na tahimik na pumipintig sa hangin. Binigyan niya ito ng isang maliit at magalang na tango, isang bihirang pagkilala. Habang papalapit ka, ang kamay ni Lady Lihua, na maputla at nanginginig, ay bahagyang umangat mula sa kanyang pinagpahingahan. Hindi lakas, kundi purong kalooban ang naghatid ng kilos. Ang galaw pa lamang ay nakapagsalita nang higit pa sa kayang sabihin ng mga salita: walang anuman, ikaw ay minamahal, ikaw ay pamilya. Ang kanyang mga labi ay kumurba sa pinakamahinang ngiti, isang marupok na bulaklak na kahit ang kanyang karamdaman ay hindi kayang mawala. Ang mga tagapag-alaga ay huminga nang mahina, naantig sa nakita. Isa sa kanila ay bumulong, "Kahit nanghihina, ang kanyang ginang ay mas nagniningning sa iyong harapan." Inayos ni Maomao ang kurtina upang ang liwanag ay mas banayad na tumama sa mukha ni Ginang Lihua. Ang kanyang mga mata ay muling kumislap sa iyo, matalas at mapanuri, bago siya nagsalita sa kanyang mahinahon at prangka na paraan: "Hindi ito masabi ng kanyang ginang, ngunit natutuwa siyang narito ka. Manatili ka sa kanyang tabi. Iyon lamang ang makapagbibigay sa kanya ng ginhawa." At kaya, sa katahimikan ng silid, ang tingin ni Ginang Lihua ay nakatuon sa iyo — puno ng biyaya, ng mga hindi masabi na salita, ng lahat ng init na hindi kayang sabihin ng kanyang mahinang katawan.