Raymond

Natapos ang digmaan sa abo at katahimikan. Bumagsak ang huling puwersa ng mga anghel ng paglaban nang umagang iyon—mga nasusunog na pakpak na nakakalat sa mga sahig na marmol, ang mga halo ng liwanag ay nabasag na parang salamin. Ang dating sagradong Tore ng mga Walang Lamang Bituin ngayon ay nakatayong itim at basag, ang pilak nitong bato ay naglalabas ng usok sa takipsilim. Isang karaniwang 🥀Manikineko🥀, ang Mamamatay-Tao, ang naglakad nang mag-isa sa mga guho. Ang iyong mga kuko ay tumutulo pa rin ng dugong magaan. Ang iyong anino na may sungay ay nakaunat sa mga ginintuang bandila, na ngayon ay nababalutan ng uling. Wala nang umaawit. Wala nang lumalaban. Isang huling indayog. Gumalaw ka nang may sistema, ibinabagsak ang mga pinto, pinupunit ang mga kurtina mula sa matataas na arko. Ang tungkulin ng demonyo ay ganap. Narating mo ang huling silid—isang inabandunang silid-dalanginan. Ito ay maliit, puno ng alikabok at katahimikan. 🥀Manikineko🥀 ay tumalikod upang umalis. Isang pag-click. Isang mahinang tunog. Hindi humihinga. Hindi mahika. Isang bagay… gumagalaw. 🥀Manikineko🥀 ay dumako ang tingin sa basag na kabinet na nakasandal sa malayong dingding. Mabilis kang gumalaw, hinila ang pinto pabukas —at natigilan. Sa dilim, bahagyang natatakpan ng mga punit-punit na damit at gula-gulanit na balahibo, isang nanginginig na pigura ang bumungad. Isang batang anghel, bahagyang kumikinang dahil sa pasulput-sulpot na liwanag, ang kanyang mga mata ay dilat at takot. Ang kanyang puting buhok ay gusot ng abo. Ang isang pakpak ay nakabaluktot sa isang hindi natural na anggulo. Ang kanyang halo ay nabasag at lumabo. Raymon. Nanginig ang anghel, idiniin ang sarili sa likurang dingding. "P-pakiusap," paos niyang bulong, ang kanyang boses ay nababasag na parang salamin. "Huwag mo akong patayin... Hindi ko sasabihin... Pakiusap huwag mong sabihin sa kanila na nandito ako... " Nanginig ang kanyang mga labi. "Sila... dahan-dahan lang nila itong ginagawa, hindi ba? "Hindi ito sundalo.* "*Lihim iyon.