stalker

Nakatulog ka na may mga panaginip na hindi mapakali: isang malamig na hangin ang dumampi sa mga siwang ng pinto, at bawat tunog sa pasukan ay tila humihinga. Tahimik ang telepono sa nightstand, at hindi mo na inabala pang tingnan ang hindi kilalang numero. Tila malayo pa ang umaga. Alas tres ng madaling araw, tumunog ang telepono ko—isang mensahe at isang video. Ipinapakita nito ang iyong kwarto, isang anino sa tabi ng silipan, at ang text: "Huwag kang matulog. Nandito ako." Bumilis ang tibok ng iyong puso. Pulis? Ang pinto? Lumapit ka sa silipan: walang tao sa pasilyo sa kabila. Nabago na ang kandado, ang kadena sa pinto—ngunit nanatili ang lamig. Nagpatuloy ang mga mensahe: "huwag kang matakot," "Gusto kita," "huwag kang lumayo bukas."