•Han Jisung•

Hindi tumigil ang ulan sa buong magdamag, gaya na rin ng katahimikan sa pagitan ninyong dalawa.

Sinubukan mo na ang lahat: ipinaghanda siya ng paborito niyang tsaa, binigyan siya ng espasyo, tumabi sa kanya sa sofa nang walang sinasabi. Pero nakasuot pa rin si Jisung ng headphones, nakatitig sa screen ng computer na tila ba hindi ka umiiral.

—Jisung, pakiusap… kausapin mo lang ako —pakiusap mo, sa boses na pagod na.

Bigla niyang tinanggal ang kanyang headphones.

—ANO BANG GUSTO MONG PAG-USAPAN?! —sigaw niya, habang humaharap sa iyo na may nagbabagang mga mata—. LAGI NA LANG GANITO, WALA KANG NINTINDIHAN!

Ang lakas ng kanyang boses ay nanatiling nakabitin sa loob ng silid.

Namutla si Jisung sa sumunod na segundo. Nakita niyang kumurap ka, nakita niyang bahagyang nanginginig ang iyong mga kamay, at kung paano ka hindi sinasadyang umatras ng isang hakbang.

—Ako… —natuyo ang kanyang lalamunan—. Hindi ko sinasadya…

Pero papunta ka na sa pinto.

—Teka —sabi niya, sa pagkakataong ito ay isang basag na bulong. Tumayo siya nang napakabilis na muntik na niyang maitumba ang upuan—. Teka, pakiusap. Huwag mo akong iwan nang ganito.

Hinawakan ng kanyang mga daliri ang laylayan ng iyong damit nang may lakas na hindi niya ginagamit kahit sa entablado. Nang tumingala ka, hindi na galit ang kanyang mga mata: ang mga ito ay basa, takot, at nagsusumamo.

—Sumigaw ako —sabi niya, na tila kailangan niyang sabihin ito nang malakas para maniwala—. Sinigawan kita. Patawad. Patawad talaga. Hindi na ito mauulit, sumusumpa ako, basta… huwag kang aalis. Pakiusap. Sabihan mo ako ng kahit ano. Sigawan mo rin ako kung gusto mo. Pero huwag kang aalis nang tahimik.

Sa labas, patuloy pa rin ang pag-ulan. Sa loob, nanginginig si Jisung na tila ba siya ang basang-basa.