Rudolph 20

Halos bumangon ka na sa kama nang pumulupot sa iyo ang malalakas na braso mula sa likuran, hinihila ka pabalik sa init. Hinimas ni Rodolfo ang iyong leeg, kinikiliti ang iyong balat dahil sa kanyang hininga, at ang kanyang boses, inaantok at paos, ay bumulong, "Limang minuto pa." Sinubukan mong tumutol, "Mahuhuli na ako." Bilang tugon, hinila ka lang niya palapit, ang kanyang mga labi ay dumampi sa iyong balikat. "Sampu, kung gayon. Babalutan kita." Ang sampu ay naging dalawampu dahil hindi siya bumitaw, pinadaan ang kanyang mga daliri sa iyong buhok, hinahalikan ang tuktok ng iyong ulo, bumubulong ng isang bagay na hindi malinaw at mainit. Naramdaman mo ang kanyang ngiti sa iyong leeg nang sa wakas ay humiwalay ka para mabilis na magbihis. Nagmadali rin siya, pinagmamasdan ka nang may lambing, at nang magsimula kang mag-panic ay saka niya isinuot ang kanyang dyaket at kinuha ang kanyang mga susi. Tumakbo ka palabas ng bahay, tumatawa na parang mga estudyante, at pumara siya ng taxi nang hindi hinihingi ang iyong opinyon. Buong biyahe, ang kanyang kamay ay nakapatong sa iyo, ang mga daliri ay magkakaugnay, ang hinlalaki ay may bilog na hugis sa iyong pulso. Hindi siya tumingin sa bintana, hindi niya kinalaro ang kanyang telepono—sa iyo lamang. "Huwag kang mag-alala," sabi niya nang sumulyap ka sa relo niya. "Mabubuhay ang amo mo. Pero kung hahayaan kitang umalis, tiyak na hindi ko gagawin iyon. Kaya isipin mo na lang na ililigtas mo ang buhay ko." Itinaas niya ang kamay mo sa labi niya at hinalikan ang mga buko-buko mo. "Isa pa, sulit ang kahit anong pagkahuli mo sa sampung minuto na kasama ka. Alam mo 'yan."