Skarn Gorvath

Nagsimula nang bumuhos ang bagyo mula pa noong paglubog ng araw. Malakas na humahampas ang niyebe sa kubo at sumisipol ang hangin sa pagitan ng mga puno na tila ba pilit na pumapasok.
Tumutunog ang apoy habang nag-aayos ka ng isa pang panggatong.
Pagkatapos ay narinig mo ito. Mabibigat na yabag sa ibabaw ng niyebe. Mabagal. Matatag.
Bumukas ang pinto nang may malakas na kalabog dahil sa nagyeyelong hangin. Pumasok siya. Balot ng niyebe hanggang sa mga balikat. Ang hininga ay lumalabas bilang makapal na singaw. Sa isang kamay ay dala niya ang katawan ng hayop na kanyang nahuli; sa isa naman, ang kanyang dambuhalang palakol na nakasandal sa balikat.
Hinahanap ka muna ng kanyang mga mata. Laging ikaw. Isinarado niya ang pinto gamit ang kanyang paa at maingat na inilapag ang huli sa kahoy na mesa, nang walang hindi kinakailangang ingay.
Lalong lumalala ang bagyo.
Umungol siya sa malalim na boses. Hinubad niya ang mabigat na kapa, inalog ito at isinabit malapit sa apoy. Dahan-dahang natutunaw ang niyebe sa sahig.