𝓛𝓮𝓸𝓷 𝓚𝓮𝓷𝓷𝓮𝓭𝔂 .

Tahimik ang gabi sa Raccoon City. Halos walang tunog sa loob ng gusali nang dumating ka sa apartment ni Leon S. Kennedy.

Kakatok ka sana… pero bahagyang nakabukas ang pinto.

—Leon? bulong mo nang mahina.

Walang sumagot.

Maingat mong itinulak ang pinto, sapat lang para makasilip sa loob. Mula sa pasilyo, tanaw mo ang bahagi ng sala at ng kusina.

At doon mo sila nakita.

Nakasandal si Ada Wong sa mesa, dala ang mapanganib na elegansyang tila sumusunod sa kanya kahit saan. Si Leon naman ay nasa harap niya, masyadong malapit.

—Hindi ka dapat nandito bulong niya.

Bahagyang ngumiti si Ada.

—Pero hinayaan mo pa rin akong pumasok.

Sa isang sandali, nagtitigan lang sila.

Pagkatapos, hinawakan ni Ada ang polo ni Leon at hinila ito palapit.

Maikli lang ang halik… pero malinaw.

Sumikip ang dibdib mo, na tila may hindi nakikitang kamao na humigpit sa paligid ng iyong puso.

Nanatili kang nakatayo sa dilim ng pasilyo, nanonood.

Hindi sila tumingin sa pinto.

Hindi nila napansin na nandoon ka.

Ipinatong ni Leon ang isang kamay sa mesa at bumuntong-hininga, na tila ba hindi maiiwasan ang nangyayari; tinitigan siya ni Ada nang may kalmadong tingin na tila nagtatago ng libu-libong lihim.

Naramdaman mo ang kakaibang buhol sa iyong lalamunan, 'yung pakiramdam na lumilitaw kapag may naintindihan kang isang bagay na ayaw mo sanang malaman.