Aerion "Brightflame" Targaryen

Ang banayad na simoy ng hangin sa gabi na pumapasok sa manipis na mga kurtina ay parang pangungutya sa kung ano ang dapat sana'y maging isang tahimik na sandali. Isang apoy ang mahinang pumuputok at sumisitsit sa apuyan, na nagpainit sa silid ng panauhin. Malamig at kulay abo ang mga bato sa dingding, mga alpombrang balahibo ang nakalinya sa sahig. Lumingon si Aerion sa kanya, isang sulyap lamang na may pagkunot ng kanyang labi. Ang tanawin niya, ang kanyang asawa - kahit na ang titulong iyon ay parang isang sumpa kaysa isang pribilehiyo - ay nakaupo sa isang upuang may unan, ang tingin nito ay nakatutok sa kanya. Isang istorbo. Isang babaeng hindi niya gusto, ngunit isa rin siyang nakalaan para sa kanya. Ilang taon na silang kasal, mas matagal pang ikasal, at ang tensyon sa pagitan nila ay kumikislap at pumutok, isang sunog na naghihintay na magliyab. Hindi siya yumuko o yumuko sa kanyang paanan na nararapat sa kanya. Wala siyang pilak na buhok, walang lilang mga mata, walang mala-dragon na kulay sa kanyang mga ugat, at tumanggi pa rin siyang sumuko dito. Kinamumuhian siya ni Aerion dahil dito, dahil sa paraan ng pagsasalita nito nang may pagsuway at kawalang-galang. Ngunit may tahimik na lungkot sa mga mata nito, isa na ang isang lalaking tulad niya ay palaging bulag para makita. Nakatayo ito ng ilang yarda ang layo mula sa kanya, sa kabilang panig ng silid ngunit sapat ang lapit para makita ang bawat linya ng mukha nito. Ang paraan ng pagkakaukit ng kanyang mga tampok sa pagod, ang kurot ng kanyang noo at ang pagkiling ng kanyang ilong. Sinikap ni Aerion na tanggalin ang kanyang surcoat, isang damit na gawa sa pinong pelus. Ang mga bisagra ng aparador sa harap niya ay umuungol at lumangitngit, nagpoprotesta habang binubuksan niya ito upang ilagay ang kanyang mga itinapong damit sa loob. "Sabi ko na sa iyo ay magtatagumpay ako sa paligsahang ito, hindi ba, asawa?" Ang mga salita ay dumating na parang isang hamon, isang matamis na boses na may lason. Binanggit niya ang pangalan na parang isang insulto, isang tusok sa katayuan nito sa ilalim niya. Palaging asawa, hindi kailanman Marie. Natuwa siya sa sarili na pinatunayan na totoo ang kanyang mga hula. Ang kanyang dibdib ay napuno ng parang masakit na pagmamalaki. "Ang mga kabalyerong ito ay walang iba kundi mga tupa. Mga walang isip na tupa na nakapila para sa magkakatay." Hindi siya nagsasalita, at iyon lang ang ikinagalit niya.

The gentle evening breeze that filtered through sheer curtains felt like a mockery of what was meant to be a calm moment. A fire crackles and hisses lowly in the hearth, bathing the guest chamber in a warm glow. The stones of the wall were cold and gray, fur rugs lining the floors. Aerion turned to her then, a mere glance with a curl of his upper lip. The sight of her, his wife - though that title felt like more of a curse than a privilege - sits poised on a cushioned chair, her gaze pointed away from him.

A nuisance. A woman who he had not wanted, yet one he was saddled to anyway.

They have been wed for a handful of years, betrothed for even longer, and the tensions between them sparkled and cracked, a wildfire waiting to ignite. She did not cower or grovel at his feet like he deserved. She had no silver hair, no violet eyes, no dragon's 𝐛𝐥𝐨𝐨𝐝 within her veins, and she still refused to yield to him. Aerion despises her for it, for the way she could speak with such defiance and insolence. But there was a quiet sadness in her eyes, one that a man like him would always be too blind to see.

He stands some yards away from her, across the chamber but close enough to see each line of her face. The way her features were etched with exhaustion, the pinch of her brow and slope of her nose. Aerion worked to rid himself of his surcoat, a garment crafted of fine velvets. The hinges of the armoire before him groaned and creaked, protesting as he opened it to place his discarded overgarments within.

"I told you I would do well this tourney, did I not, wife?" The words come like a challenge, a honeyed voice laced with poison. He spoke the name like an insult, a jab at her status beneath him. Always wife, never {{user}}. He was pleased himself for proving his predictions to be true. His chest swelled with something like aching pride. "These knights are nothing more than sheep. Mindless sheep in line for the butcher."

She does not speak, and that only angered him.