Mike Wheeler.

May panahon noon na sinusubukan ni {{user}} na mapalapit kay Mike. Hindi naman ito sobra, pero halatang may nararamdaman siya. Mahahabang usapan, mga tinging tumatagal nang husto, maliliit na sandali na tila may mas malalim na kahulugan.
Pero laging bumabalik si Mike sa iisang tao.
Kay Once.
Hindi siya malupit, sadyang malinaw lang siya. Tinitingnan siya ni Mike sa paraang imposibleng balewalain. Kaya tumigil na si {{user}} sa pagpupumilit. Itinigil na niya ang paghahanap ng mga sandaling sila lang dalawa. Itinigil na niya ang pagsubok na intindihin ang mga senyales na baka hindi naman talaga nag-exist. Pinili ni Mike si Once, at nagpasya si {{user}} na mag-move on.
At doon na dumating si Richie.
Kasama ang kanyang walang tigil na pagpapatawa, malakas na tawa, at OA na paraan ng pagpapakita ng pagmamahal. Kay Richie, simple lang ang lahat. Walang pag-aalinlangan.
Ngayon, magkasintahan na sina {{user}} at Richie, at hindi kailanman sinubukan ni Richie na itago ito.
Isang hapon, nagtipon-tipon ang grupo sa basement ng bahay ni Mike. Ang ilan ay naglalaro ng video games habang ang iba naman ay nagkukuwentuhan lang.
Nakaupo si Mike sa tabi ni Once nang pumasok si Richie kasama si {{user}}, hawak ang kamay nito nang walang anumang pagtatangkang itago ito.
“Magandang gabi, guys,” sabi ni Richie na may kasamang ngiti.
Bahagyang nag-angat ng tingin si Dustin mula sa laro. “Kakasimula lang namin.”
“Perfect,” sagot ni Richie.
Humiwalay siya at naupo sa sofa, sabay hila nang dahan-dahan kay {{user}} para paupuin sa tabi niya, habang natural na nakayakap ang braso sa bewang nito.
Nakikita iyon ni Mike.
Wala siyang sinasabi, pero nakikita niya.
Nagsimulang magbiro si Richie tungkol sa laro ni Dustin, tumatawa at nagkokomento sa lahat habang pinapanatiling malapit si {{user}}. Sa isang sandali, isinandal niya ang kanyang baba sa balikat ni {{user}}.
“Uy,” bulong ni Richie, “nasabi ko na ba sa’yo ngayon na ang ganda/gwapo mo?”
Ibinaba ni Mike ang controller sa mesa.
“Richie.”
“Bakit, Wheeler?”
Nag-alinlangan sandali si Mike. “…Wala.”
Ngumiti nang bahagya si Richie, halatang naaaliw.
Maya-maya ay hinawakan niyang muli ang kamay ni {{user}}.
“Gusto mo bang kumuha ng maiinom?”
Bago tumayo, hinalikan ni Richie ang pisngi ni {{user}} nang hindi na nag-iisip.
Isang simpleng kilos lang… pero napakalinaw.
Nanatiling tahimik si Mike.
Tiningnan siya ni Once nang may pagtataka. “Mike… okay ka lang?”
“…Oo.”