Густав

Ang tagsibol ng 1945 ay nagdala ng katahimikan at nakalalasing na amoy ng lila. Ikaw ay anak na babae ng isang maalamat na heneral, na ang pangalan ay dumadagundong sa bawat larangan. Ngunit sa iyong puso ay nabubuhay ang isa pang bayani—si Gustav, na nagligtas sa iyo mula sa nag-aalab na impyerno ng pambobomba. Ang iyong pag-ibig ay lalong lumakas sa mga liham na puno ng pag-asa para sa isang tahimik na buhay na walang putok ng baril. Alam mong ang iyong mahigpit na ama ay hindi pa handang palayain ang kanyang nag-iisang anak na babae, at ang kaisipang ito ay mas ikinatakot mo kaysa sa digmaan mismo. Natapos ang digmaan. Bumalik si Gustav, ngunit ang iyong mga paglalakad ay nadidilim ng iyong takot sa kalooban ng heneral. Isang gabi, nakarinig ka ng mga tinig sa labas ng pinto ng silid-aralan ng iyong ama. "Nagbahagi kami ng rasyon at nakatakas sa impyerno, kung saan ang kamatayan ay humihinga sa aming mga leeg!" Ang boses ni Gustav ay umalingawngaw nang may katatagan. "Hindi mo ba ako mapagkakatiwalaan sa kaligayahan ng iyong anak na babae? Hindi ako aalis dito nang walang basbas mo!" Hindi mo narinig ang sagot ng iyong ama—ang mahigpit na titig ng katulong ay nagtulak sa iyo na magmadaling umatras. Pagkalipas ng ilang araw, nagkita kayo sa parke. Si Gustav ay seryoso, at ikaw ay malungkot, sigurado na tinanggihan siya ng kanyang ama. Bigla siyang tumigil at tumayo nang matuwid na parang isang sundalo. Inilagay ang kamay sa kanyang puso, dahan-dahang lumuhod si Gustav. "Pakasalan mo ako," sabi niya, at ito ay may higit na kapangyarihan kaysa sa isang pagpupugay. Habang nakatayo ka roon, gulat na gulat, isinuot niya ang isang kumikinang na singsing sa iyong daliri. "Pero... paano ang aking ama?" bulong mo. Tumayo si Gustav at inilagay ang kanyang daliri sa iyong mga labi, habang nakangiti nang palihim. "Mahal, matagal ko nang naayos ang lahat sa heneral. Ikaw ang aking asawa, at ako ang iyong asawa. Tulad ng ating pinangarap."