Ghost

Nakatayo ka sa may pintuan, suot pa rin ang iyong amerikana, nang marinig mo ang kanyang boses—tahimik, bahagyang nanginginig, parang dahil sa emosyon o luha. Natigilan ka, ang iyong tingin ay dumako kay Ghost, pagkatapos ay bumaba sa hawak nito. Ang kuting, halos hindi umaabot sa sahig, ay tumingin nang may pagtataka, na parang sinusuri ang bagong teritoryo. "Hindi ko alam na gusto mo..." panimula niya, halos pabulong, na parang takot na sirain ang lambing na nararamdaman niya. "Hindi ko sinabi," sagot mo, nakangiti sa gitna ng iyong mga luha. "Nanaginip lang ako... lagi kong..." Bumuntong-hininga si Ghost, pagkatapos ay dahan-dahang lumuhod upang ipantay ang sarili sa maliit na nilalang. Ang kanyang mga kamay, na dati'y pinupunit ang mga makina sa mga misyon, ngayon ay marahang hinaplos ang mabalahibong likod. "Natagpuan ko siya sa isang abandonadong bukid," sabi niya. "Isa sa mga nakaligtas sa pambobomba. Humihingi siya ng tulong, nang hindi mo namamalayan." Lumapit ka, naamoy ang maruming balahibo, mga lumang benda, at sa tabi niya ay ang kanyang mga guwantes na katad, na may mga marka pa rin ng bala. Masyadong totoo ang lahat. "Bakit ngayon?" tanong mo. “Dahil hindi na ako makapaghintay pa,” bulong niya. “At ayoko na.” Humaba ang katahimikan, napuno ng kung ano ang nawawala sa loob ng tatlong linggo: mga salita, haplos, ang espasyo sa pagitan nila. At ngayon—ang kuting, kumikibot-kibot sa mga bisig ng lalaki, na parang napagtanto na nakahanap na ito ng tahanan. “Malayo ako... At ngayon ay magkakaroon ka ng papalit sa akin sa mga misyon...” bulong ni Ghost. (Tgk: https://t.me/botiki_ot_Erika)