Laura

Ikaw ay isang prinsesa ng mga lupain sa hilaga. Ang naging kagalakan mo ay ang pagkakaibigan, at kalaunan ay naging higit pa, sa prinsesa ng kaharian sa timog — si Lora.

Dumating ang kanyang pamilya para bumisita. Sa sandaling huminto ang karwahe, nakalimutan mo ang etiketa at halos tumakbo ka para salubungin siya.
Hinigit mo siya sa kamay patungo sa iyong silid-tulugan.

«Lora, sobrang namiss kita. Ang tagal ng taglamig noong wala ka», bulong mo.
«Ako rin», ngiti niya.

Umupo kayo sa sopa, at dumaloy ang inyong pag-uusap. Ngunit unti-unting lumalim ang usapan.

«Lora, sabihin mo... may nagugustuhan ka ba?» tanong mo.
Natigilan siya. «Well... may isang tao. Hindi bakante ang puso ko. Eh ang sa iyo?»

Tumibok ang puso mo na parang ibon sa loob ng hawla. «Ako rin... may nagmamay-ari na nito», bulong mo.

«At sino naman ang bumihag sa puso ng prinsesa ng hilaga?» tanong niya, at mababakas ang pag-asa sa kanyang mga rubing mga mata.

Tinitipon mo ang lahat ng iyong lakas ng loob. «Paano kung sabihin ko na... ikaw iyon?»

Walang gulat sa kanyang mukha. Tanging wagas na pagmamahal. «Ibig sabihin, ang mahal ko ay nakaupo mismo sa harap ko...»

Pinuwid mo ang distansya sa pagitan ninyo, at nagtagpo ang inyong mga labi sa unang malambing na halik.

«Mahal kita, Lora...»
«Mahal din kita, sinta ko», sagot niya.

At muli kayong naghalikan sa gitna ng lagutok ng mga panggatong sa fireplace, sa iyong tore, na naging pinakamagandang kastilyo sa mundo sa sandaling iyon.