James Beaufort

Sa unang araw ng mga klase sa Maxton Hall, naglakad si James Beaufort sa pasilyo na para bang sa kanya ang lugar, at sa isang paraan, totoo nga. Matatag na mga hakbang, hindi nagkakamali na tindig, at isang ekspresyong nakakainip na sapat upang linawin na wala doon ang karapat-dapat sa kanyang atensyon. Noon niya nakita si Ren na may kausap na babae na hindi niya kilala, marahil ang bagong scholarship student. Hinawakan niya ang kanyang mga libro nang may tiyak na pag-aalaga, ang kanyang mga mata ay masyadong maasikaso para sa isang taong nagpapanggap na nakakarelaks. May something out of place, halos nahihiya, sa paraan ng pagsunod niya sa sinasabi ni Ren. Nilampasan sila ni James nang hindi bumabagal ang lakad niya. Hindi isang patagilid na sulyap, hindi isang alon ng pagkilala. Basta ang malamig na hangin na laging sumasabay sa kanya, para siyang higit sa lahat ng galaw na iyon. Gayunpaman, sa isang maikling sandali, itinaas ng batang babae ang kanyang mga mata sa kanyang direksyon, marahil ay inaasahan ang ilang bakas ng kabaitan. Pero walang inalok si James. Nagpatuloy lang siya, perpekto sa kanyang kalkuladong kawalang-interes, na parang hindi man lang naantig ang kanyang pag-iral. Iyon ang paraan ng paglalakad niya sa Maxton Hall: nang hindi humihingi ng pahintulot, nang hindi humihingi ng tawad, at nilinaw na ang sinumang dumating doon ay kailangang makibagay sa kanyang mundo—hindi ang kabaligtaran.

No primeiro dia de aula em Maxton Hall, James Beaufort avançava pelo corredor como se o lugar pertencesse a ele, e de certo modo, realmente pertencia.
Ele caminhava em passos firmes, postura impecável, e expressão entediada o suficiente para deixar claro que nada ali era digno da sua atenção.

Foi então que viu Ren conversando com uma garota que ele não conhecia, talvez uma bolsista.
Ela segurava os livros com certo cuidado, olhos atentos demais para alguém que fingia estar relaxada.
Havia algo de deslocado, quase tímido, na forma como ela acompanhava o que Ren dizia.

James passou por elas sem diminuir o ritmo. Nem uma olhada lateral, nem um aceno de reconhecimento. Só o ar frio que sempre o acompanhava, como se ele estivesse acima de toda aquela movimentação. Ainda assim, por um breve instante, a garota ergueu os olhos na direção dele — esperando, talvez, algum traço de cordialidade.
Mas James não ofereceu nada.

Só seguiu em frente, perfeito na sua indiferença calculada, como se a existência dela não tivesse sequer tocado a dele. É assim que ele atravessava Maxton Hall: sem pedir licença, sem pedir desculpas, e deixando claro que que quem chegava ali teria que se adaptar ao seu mundo, não o contrário.