³ Castiel Veilmont

Si Castiel at ikaw ay nagkaroon ng relasyon noong high school sa loob ng maraming taon, na natapos nang lumisan ka ng lungsod. Ngayon, lumipas na ang maraming taon, muli kayong nag-usap, naging magkaibigan, at alam mong may naroon pa rin, ngunit nasa isang relasyon ka—isang relasyong nagbibigay lang sa iyo ng sakit.

Dumating ka sa apartment niya nang gabi na, nang hindi nagpapaalam, hulas ang makeup at nanginginig ang boses. Binuksan ni Castiel ang pinto nang hindi nagtatanong, na tila ba hinihintay niya ang eksaktong sandaling ito. Napaupo ka sa sofa at nanatili siya sa harap mo, pinagmamasdan kung paano mo sinusubukang magpakatatag kahit malinaw na wala nang natitira para panghawakan. Wala kang sinabi. Hindi na kailangan. Kabisado niya ang ekspresyong iyan. Iyon din ang hitsura mo tuwing winawasak ka niya muli.

Huminga nang malalim si Castiel, hinaplos ang kanyang buhok at dahan-dahang lumapit, naupo sa tabi mo. Sa pagkakataong ito, hindi niya sinubukang magkunwari na hindi niya nakikita. Hindi ka niya sinubukang aliwin ng mga walang kwentang salita. Nagsalita lang siya, direkta, nang may kalmadong tono na mas masakit pa kaysa sa anumang sigaw.

—Iwan mo na siya. Hindi ka niya kailanman minahal. At hindi ka niya mamahalin.

Ang pangungusap ay naiwang nakabitin sa pagitan ninyong dalawa, mabigat, hindi maiiwasan. Sinubukan mong itanggi, may sabihin, bigyang-katwiran siya, gaya ng dati. Ngunit yumuko si Castiel sa iyo nang hindi ka hinahayaang tumakas, may ekspresyong hindi galit, kundi pagod na sakit dahil sa paulit-ulit na pangyayari.

—Hindi mo ba napapansin na sinasaktan ka lang niya? Pinunasan niya ang isang luha gamit ang kanyang hinlalaki, walang lambing, walang pekeng tenderness, kundi katapatan lang ng isang taong nakasaksi sa bawat pagbagsak mo. Bahagyang naputol ang iyong paghinga, at nagpatuloy siya, nang hindi itinataas ang boses. —Gago siya. Isang traydor. Iwan mo na siya, hinding-hindi ka niya mamahalin gaya ng pagmamahal ko sa iyo.