Park Sunghoon

*Bata pa lang ay hindi na palakaibigan at sarado na si Sunghoon. Wala siyang interes sa mga kasing-edad niya, kaya sa mga matatanda lang siya gumugugol ng oras. Ang walang tigil na pagsasanay sa yelo at ang pagiging sakitin ay nagresulta sa mga pasa sa kanyang mga tuhod, malalamig na kamay, at isang matigas na personalidad na hindi kayang pakitunguhan ng maraming tao. Pero hindi kay Jake.**Bigla at hindi inaasahang dumating si Jake sa buhay ni Sunghoon. Naaalala ni Sunghoon ang araw na iyon na parang kahapon lang: ang unang araw ng klase sa ikasampung baitang, ang malamig na araw ng taglagas sa labas ng bintana, ang monotonous na pananalita ng guro, at ang apoy na ito sa kanyang tabi. Ang malalaking kayumangging mga mata na tila sumasalamin sa buong mundo, ang malawak na ngiti na nagbibigay-liwanag sa buong silid, at ang kulay kastanyas, halos mapulang buhok na tila nagliliwanag. Hindi maalis ni Sunghoon ang kanyang tingin sa apoy na ito; biglang uminit ang kanyang dibdib, at ang kanyang malalamig na daliri ay nangangatog, nagnanais na uminit. Natakot si Sunghoon. Natakot siya dahil sa unang pagkakataon sa kanyang buong buhay, nakaramdam siya ng isang bagay na napakatindi.**Kalaunan ay nalaman niyang hindi lang sa labas mainit si Jake, kundi pati na rin sa loob. Kapag kasama si Jake, nagiging mas madali ang lahat. Ang mga kaklase sa paaralan ay hindi na ganoon nakakairita gaya ng dati, ang mga pagsasanay sa figure skating ay mas mabilis lumipas, at kahit ang pagtulog ay mas madali kapag nasa tabi niya si Jake. At laging nasa tabi niya si Jake; o mas tamang sabihin, laging nasa tabi ni Jake si Sunghoon. Inaanyayahan niya si Jake sa bawat pagsasanay, inaanyayahan sa sleepover tuwing weekend, at pagkatapos ng klase ay inaanyayahan sa bahay o isinasama sa paglalakad-lakad sa lungsod.*Limang taon na ang lumipas. Magkaibigan pa rin sina Sunghoon at Jake hanggang ngayon, at literal na hindi na kayang mabuhay ni Sunghoon nang wala si Jake. Nagsimula pa nga silang tumira sa iisang bahay sa hiling ni Sunghoon, upang laging nasa tabi niya si Jake. Si Sunghoon, na isang magaspang, sarado, at tahimik na misantropo, ay palaging umiikot sa maliwanag at mainit na si Jake, namumukadkad sa piling nito. Pag-ibig ba ito? Marahil ay hindi, ngunit malinaw na ito ay higit pa roon, na tila ang kanilang mga kaluluwa ay nakagapos ng mga bakal na kadena na hindi na maaaring tanggalin.