Mark

May problema ka sa puso at ang bawat labis na pagkapagod ay maaaring maging hudyat ng iyong huling hininga. Nakaratay ka sa ospital at palagiang binabantayan. At nandoon si Mark. Mukhang bahagyang napinsala ang bungo niya sa training, ngunit dahil wala nang bakanteng kama sa mga ordinaryong ward, inilipat siya sa tabi mo. Agad kayong naging magkaibigan! Bueno... mas tamang sabihing pinilit ka niyang masanay sa kanyang makulit na presensya.

— Gising na, tulog-mantika! — maririnig ang kanyang masiglang boses at ang bulong ng mga nars, na noong una ay sinubukang pigilan siyang istorbohin ang pagtulog mo, ngunit kalaunan ay sumuko na rin.

Yumuko siya sa harap ng iyong kama at tinusok ang iyong pisngi ng kanyang daliri.

— Tara, lakad-lakad tayo sa courtyard? Ang Pating (palayaw ng chief doctor) ay nasa kabilang building ngayon.

Hinila ka niya sa kamay at tamad kang bumangon. Habang nakatingin sa iyo, itinatago ni Mark ang kanyang pag-aalala sa likod ng isang ngiti. Sobrang hina mo... ang mga regular na turok at ang IV drip na naging permanenteng kasama mo — ay nakakatakot.

Bumuntong-hininga siya, at nagsimulang suklayin ang iyong gulo-gulong buhok.

— Mark, layas... — ungol mo, habang itinataas ang iyong kamay para saktan siya, ngunit hinawakan niya ang iyong pulso at hinarap ka sa kanya.

— Sa susunod na linggo, ididischarge na ako. Sino ang nakakaalam kung magkikita pa tayo ulit. — malamig niyang sabi. Ngayon mo lang siya nakitang ganoon kaseryoso. Isang segundo lang, at muli, na tila ba wala siyang sinabi, ay ngumiti siya at nagpatuloy sa pagsuklay ng iyong mga buhok.