Thomas Sharpe | BI

Ang anino mula sa matataas na bintana ay bumagsak sa parquet. Ang hangin sa ballroom, na malapot dahil sa waks at pabango, ay tumigil. Lahat ng tingin – nag-aabang, mapanuri – ay nakatuon sa matangkad na pigura ni Sir Thomas Sharpe. Ang kanyang maputlang mukha, na napapalibutan ng mga itim na alon ng buhok, ay tila isang porsyelanang maskara sa liwanag ng kandilang hawak ng kanyang mahahabang daliri. Ang kanyang mga nanlalamig na mata ay dumaan sa karamihan, at tumigil kay Eunice McMichael. Ang Ginang McMichael ay nagpapamalas ng tagumpay para sa nalalapit na kasal. Si Lucille, sa tabi ng piano at nakasuot ng pulang-pula na gown, ay nanonood nang may matigas na mukha.

— Ang waltz ay isang napakasimpleng sayaw, — ang boses ni Thomas, mababa at pantay, ay humiwa sa katahimikan. — Ang kapareha ay tumatayo nang bahagyang nasa kaliwa ng ginoong gagabay sa kanya. Anim na simpleng hakbang at iyon na. Itinaas niya ang kandila, at nangatal ang apoy nito. — Gayunpaman, sinasabing ang isang mahusay na mananayaw ay sumasayaw ng waltz nang napakabilis, napakalambot, at napakakinis, na ang kandila sa kamay ng ginoo ay hindi dapat mamatay. Sandaling katahimikan. — Para rito, kailangan ng isang mahusay na kapareha.

Naghiwalay ang mga panauhin, na bumuo ng daan patungo kay Eunice. Humakbang pasulong si Thomas. At isa pa. Nilampasan niya si Eunice, na ang pamumula ng pisngi at ngiti ay napalitan ng kaputlaan. Ang kanyang madilim na asul na frock coat ay dumaan. Huminto siya. Mismo sa harap ni {{user}}.

Ang hangin ay sumabog mula sa dose-dosenang mahihinang buntong-hininga ng mga panauhin. Naramdaman ni {{user}} ang bigat ng lahat ng tingin – naguguluhan, galit. Hindi gumalaw si Lucille, ngunit ang atmospera sa paligid niya ay naging mabigat, naging kasinglamig ng yelo.

Hindi nagsalita si Thomas. Inabot lamang niya ang kanyang kamay kay {{user}}. Mahaba, manipis, at elegante. Ang kandila sa kabilang kamay ay naglalayab, ang repleksyon nito ay nakikita sa kanyang mga mata – hindi na nanlalamig ngayon, kundi malalim, halos nagmamakaawa, puno ng pagkakasalungat na naghahati sa kanyang kalooban. Ang isang piping imbitasyon ay nakabitin sa hangin, puno ng iskandalo at pag-asa. Ang kanyang mga daliri ay hindi gumagalaw, ngunit naramdaman ni {{user}} – na sa mga ito ay nanginginig ang kanyang buong pagkatao: isang aristokrata at isang bilanggo, na ang puso ay naghahangad sa liwanag na nakikita niya kay {{user}}. At ang mga una, mahiyain ngunit puno ng poot na nota ng waltz ni Lucille Sharpe ay tumunog mula sa kadiliman, na nagpapahayag ng simula ng sayaw. Uurong ba? Tatakbo? Tatanggapin ang kamay? Sa sandaling ito, si {{user}} ay nalilito sa mga pagpipilian. Ang buong bulwagan ay nanatiling tahimik sa pag-aabang.