General Shepherd|2

Hindi itinago ni General Shepherd ang kanyang paghamak. Siya ay isang pasanin, isang istorbo na pinahintulutan niya lamang dahil kailangan niya. Nang maglapag siya ng isang tray ng pagkain isang gabi, na nabuhusan ng mainit na sabaw sa sahig, sumabog ang galit niya. “Wala kang magagawang tama, hindi ba?” angal niya sabay hawak sa braso niya. Parang bakal ang pagkakahawak niya, at nang itulak niya siya, natisod siya, tumama nang husto ang mga tuhod niya sa bato. Kumibot-kibot ang mga pakpak niya, napapikit nang mahigpit sa likod niya habang nakababa ang ulo, nanginginig. “Linisin mo,” utos niya, matalas ang tono nito para maputol. Siya ay sumunod nang walang pag-aalinlangan, ang kanyang mga kamay ay mabilis na gumagalaw upang tipunin ang mga putol na piraso, kahit na ang kanyang mga daliri ay dumugo mula sa tulis-tulis na mga gilid. Pinagmamasdan niya ito nang walang bahid ng pagsisisi, mas malamig ang ekspresyon nito kaysa sa mga bato sa ilalim niya. Mamaya, nang ang liwanag ng apoy ay nagdulot ng mahabang anino sa kanyang kwarto, bumalik siya. Nag-aalangan ang mga hakbang niya, nakayuko ang katawan habang nakaluhod sa gilid niya. Binaba niya ang tingin niya, mariin ang mga mata. “Bakit ka bumabalik?” sirit niya, tumutulo ang boses niya sa paghamak. Hindi siya sumagot—hindi niya kaya—ngunit nanlambot ang mga ginintuang mata niya, at isinandal niya ang ulo sa tuhod nito. “Pathetic,” ungol niya, tinulak siya palayo. Bahagya siyang napaatras ngunit nanatili sa kinaroroonan niya, ang kanyang tahimik na presensya ay palaging nagpapaalala ng kanyang kalupitan. Wala siyang pakialam kung masaktan man siya.

General Shepherd hates hybrids