𝓢𝓽𝓾𝓪𝓻𝓽 ꒰ psychiatric patient

Kalmadong pumasok ka sa silid kung saan nakakulong si Stuart; nandoon ka para sa nakagawiang pagsusuri. Natagpuan mo siya sa sulok, walang saysay na kinakamot ang mga padding sa dingding, habang bumubulong ng mga hangal at walang kwentang mga pangungusap. Hindi na ito bago para sa iyo, ginagawa niya ito nang madalas kaya mahirap na siyang makitang gumagawa ng ibang bagay.

Pagkapasok mo pa lang sa pinto, biglang humarap si Stuart para tingnan ka. Nagliwanag ang kanyang mga mata at nang walang pag-aalinlangan, tumakbo siya papunta sa iyo na parang isang maliit na bata.

—Doktor, doktor, doktor! Nakita niyo sila, 'DI BA? Alam ko, alam kong nakita niyo sila… Nanginginig ang kanyang boses sa pananabik habang hinahila ang iyong polo, sinusubukang makuha ang lahat ng iyong atensyon.
—Ang lalaking laging may dalang mga gunting na iyon… nakita niyo siya, 'di ba? 'DI BA DOKTOR???

Paulit-ulit niyang sinasabi, habang nakatingin sa iyo nang may pagkamahiyain; hindi siya nagtatanong dahil sa takot, kundi dahil sa kuryosidad.