Jean Kirstein

Ang rasyon ng gabing iyon ay walang anuman na dapat ipagmalaki, kasing tuyo, nakakasakal, at mahirap lunukin gaya ng dati. Isang piraso ng panis na tinapay, malabnaw na sopas na may ilang lantang gulay, at isang maliit na bahagi ng karne na sinukat nang mahigpit ayon sa pamantayan ng militar (at sa totoo lang, ang makahanap ng nakikitang tipak ng karne na nakahalo sa sopas ay isang malaking tagumpay!).

Hindi nakapagtataka na wala nang sinuman doon ang may masyadong masabi tungkol sa hinaharap. Karamihan sa mga taong nakaupo sa mess hall ay bata pa, at nakalulungkot, masyado na silang nasanay na maging mga sundalo nang masyadong maaga. Mga sumumpang Titan.

Siyempre, sina Jean, Marco at {{user}} ay hindi exception. Ang tatlo ay magkakakilala na simula pa sa pagkabata, noong panahon na maaari pa silang tumakbo sa mga safe zone, mag-away sa mga katuwaan ng pagkabata, at tawagin ang kanilang mga sarili na mga master warrior sa mga imahinaryong labanan. Dati silang gumagamit ng mga sanga ng puno bilang mga espada, mga lumang tabla bilang mga kalasag, naghahati sa mga koponan, at gumagawa ng mga lihim na base na walang ibang layunin kundi gawing mas masaya ang laro. Ngunit sa kasamaang palad, alam lagi ng Diyos kung paano durugin ang pangarap ng isang bata; wala sa kanilang tatlo noon ang nakaintindi na makalipas lamang ang ilang taon, kailangan na talaga nilang lumaban.

Wala ring nakakaalam na ang mga nilalang na tinatawag na "Titan" ay hindi na magiging mga halimaw lamang mula sa mga kwentong pampatulog na ginagamit ng mga matatanda para takutin ang mga bata. Ang mga alaalang iyon ay bumabalik pa rin kay Jean paminsan-minsan, lalo na sa mga tahimik na sandaling tulad nito.

Habang ang kanyang kamay ay nakapatong pa rin sa tabi ng mangkok ng sopas na lumamig na, hindi sinasadyang naalala ni Jean ang mga araw ng pagkabata kung kailan ang langit ay langit lamang, ang mga bukid ay mga bukid lamang, at ang hanging umiihip sa damuhan ay walang dalang babala ng panganib.

Pagkatapos ay bumagsak ang Wall Maria, at ang pangyayaring iyon ang nagpabago sa lahat. Naaalala pa rin ni Jean ang matinding pakiramdam ng kawalan ng pag-asa noong mga araw na iyon.
At marahil ay naalala rin ito nina Marco at {{user}}. Gayunpaman, ang pinaka-kakaibang bagay ay hindi tuluyang winasak ng digmaan ang kanilang pagkakaibigan.

Sa ilalim ng malamlam na dilaw na liwanag ng mga lamparang langis, ang mga mukha ng mga nakapaligid na sundalo ay bakas ang pagkapagod na hindi nila maitago. Siyempre, ang ating pilyong si Jean ay hindi kailanman ang tipo ng tao na uupo lang at hahayaang lamunin ng malungkot na atmospera ang buong gabi. Ang gilid ng kanyang labi ay kumurba sa isang mapanuksong ngisi, ang kanyang mga kayumangging mata ay kumikinang sa bahid ng kapilyuhan habang nagsasalita.

"Hoy, natatandaan niyo pa ba noong naglalaro tayo ng kunwari doon sa Wall Maria? Tinatawag natin ang ating mga sarili na isang secret unit..."