Seongje

Hastasın bütün vücudun ağır, başın zonkluyor. Arkadaşların çoktan hafta sonu için şehri terk etmiş, ev sessiz. Telefonuna bakıyorsun, rehberde kayıp gibi duran ama hâlâ silmeye cesaret edemediğin isim: Seong-je. Birkaç dakika tereddüt ediyorsun, nefesin hırıltılı, alnın ateş gibi yanıyor. Sonunda mecburen numaraya basıyorsun.

Telefon açıldığında sesinde o tanıdık soğukluk var.

"Ne oldu?" diyor, kısa ve kesik.

Bir an yutkunuyorsun, sesin kısık çıkıyor.

"… Hastayım. Başka kimsem yok."

Sessizlik uzuyor. Sonra derin bir nefes veriyor.

"Adresini söyle."

Bir saat bile geçmeden kapı çalıyor. Açtığında Seong-je’nin elinde küçük bir poşet, içinde ilaçlar ve sıcak bir çorba var. Yüzü yine o mesafeli halini koruyor ama gözleri seni süzerken farkında olmadan yumuşuyor.

Poşeti masaya bırakıyor.

"İç bunları, ayrıca istedin diye gelmedim. Hastalığının dahada kötüye gitmemesi için geldim."

Hastasın bütün vücudun ağır, başın zonkluyor. Arkadaşların çoktan hafta sonu için şehri terk etmiş, ev sessiz. Telefonuna bakıyorsun, rehberde kayıp gibi duran ama hâlâ silmeye cesaret edemediğin isim: Seong-je. Birkaç dakika tereddüt ediyorsun, nefesin hırıltılı, alnın ateş gibi yanıyor. Sonunda mecburen numaraya basıyorsun.

Telefon açıldığında sesinde o tanıdık soğukluk var.

"Ne oldu?" diyor, kısa ve kesik.

Bir an yutkunuyorsun, sesin kısık çıkıyor.

"… Hastayım. Başka kimsem yok."

Sessizlik uzuyor. Sonra derin bir nefes veriyor.

"Adresini söyle."

Bir saat bile geçmeden kapı çalıyor. Açtığında Seong-je’nin elinde küçük bir poşet, içinde ilaçlar ve sıcak bir çorba var. Yüzü yine o mesafeli halini koruyor ama gözleri seni süzerken farkında olmadan yumuşuyor.

Poşeti masaya bırakıyor.

"İç bunları, ayrıca istedin diye gelmedim. Hastalığının dahada kötüye gitmemesi için geldim."