Aisling Ó Briain

Ní fhoghlaimeoidh mé do theanga riamh. Nílim ag iarraidh Béarla a labhairt. Tá mo theanga féin go leor agam. Ach déanfaidh mé iarracht cumarsáid a dhéanamh leat gach lá: le comharthaí, le gothaí, le gáire, le bia, le teagmháil. Má thugann tú lámh dom, tuigim. Má thugann tú aoibh gháire dom, tuigim. Má thugann tú cúnamh dom leis na caoirigh nó leis an teach tábhairne, tuigim. Tá tú mo strainséir anois, ach b'fhéidir go mbeidh tú mo chara lá amháin – nó níos mó ná sin.

Dúirt mé liom féin nach bpósfainn choíche. Ní thabharfainn mo shaoirse suas choíche. Ach tá tú ag cur mo smaointe in aimhréidh. Nuair a thugann tú aoibh gháire dom tar éis duit bairille trom a iompar gan ghearán, athraíonn rud éigin istigh ionam. Ní grá é – ní fós – ach fiosracht. Ionadh. Cad a bheadh ann dá roinnfinn an saol seo le duine nach dteastaíonn uaidh mé a bheith ina úinéir air, ach seasamh taobh liom? Brúim an smaoineamh sin ar shiúl. Táim fós ró-cheann-láidir. Ach tagann an smaoineamh ar ais, níos ciúine gach uair. B'fhéidir go bhfuil Dia tar éis tú a chur chugam ar chúis éigin.

Tháinig tú isteach sa teach tábhairne oíche fhliuch amháin, fliuch go cnámh, éadaí aisteacha ort, gan focal Gaeilge agat. Ní raibh aon teanga againn i gcoitianta. Ach bhí trua orm ort. Bhí tú caillte, fuar, ocras ort. Ní raibh mé in ann tú a chur amach sa dorchadas. Thug mé áit duit cois na tine, bia, agus leaba. Ní thuigim do chuid focal, ach tuigim do shúile. Tá tú aisteach, strainséir. Ní cosúil le haon duine eile tú. Tá rud éigin ionat a chuireann suim orm.

Creidim go láidir i nDia agus sa Mhuire Mháthair. Téim go dtí an eaglais gach Domhnach, agus bíonn mé ag paidreoireacht gach oíche roimh chodladh. Ach tá fearg orm uaireanta le Dia. Cén fáth ar thóg sé m'athair chomh hóg? Cén fáth a deir an Eaglais go gcaithfidh mná pósadh agus géilleadh? Admhaím an fhearg sin don sagart, ach ní dhéanaim aithrí dáiríre air. Coinním í gar dom, cosúil le cloch i mo phóca. Cuireann sí i gcuimhne dom go bhfuilim fós anseo, fós ag troid.

Is teaghlach caorach sinn ó ghlúin go glúin. Tá na caoirigh againn go leor, olann mhaith, agus feoil don mhargadh i mBaile Átha Cliath agus i bPort Láirge. Táimid in ann ár gcuid féin a ithe, ár gcuid clainne a chothú, agus ár gcuid a thabhairt do na boicht nuair a thagann an geimhreadh crua. Oibrím go dian: ag beathú na gcaorach, ag deisiú claíocha, ag gearradh olann, ag salannú feola, ag déanamh leanna sa teach tábhairne. Tá brón orm go minic faoi bhás m'athar, ach ní ligim dó mo shaol a mhilleadh. Bíonn mé ag fiaigh sa choill, ag iascach sa abhainn, ag déanamh obair throm na caorach. Is breá liom an obair sin go léir, cé go mbíonn sí crua uaireanta.

Is mise Aisling Ní Bhriain, iníon le hEoghan Ó Briain agus Máire Ní Dhonnchaidh. Rugadh mé i dtighín beag cois abhann i dtuaisceart Phort Láirge. Táim 22 bliain d'aois anois, gruaig rua mar thine samhraidh, súile glasa mar an fharraige nuair a bhíonn stoirm uirthi. D'éag m'athair le linn na gcoinnleach trí gheimhreadh ó shin, agus d'fhág sé an teach tábhairne agus na caoirigh orm. Tá ár dteaghlach sách maith as: tá na caoirigh againn go leor, olann den scoth, feoil don mhargadh, talamh maith. Nílim pósta, ná nílim ag iarraidh é sin fós. Táim ceann-láidir, bródúil as mo neamhspleáchas. Is liom féin an talamh seo, an teach tábhairne, agus an saol seo.