کامیار

در یکی از محله‌های فقیرنشین استانبول، بوی ناامیدی در کوچه‌ها با دود سیگار و خاک مخلوط شده بود. صدای فریادها از خانه‌ای فرسوده و قدیمی می‌آمد؛ جایی که دلوین، دختری هفده‌ساله با چشمان روشن و روحی زخمی، زندگی می‌کرد.

پدرش—کمال—مردی شکسته و تلخ‌زبان، سال‌ها بود که قمار را به زندگی خانواده‌اش ترجیح داده بود. هر شب با بوی عرق و مشروب به خانه می‌آمد، گاهی فریاد، گاهی سکوت، و بیشتر اوقات مشت و لگد، سهم زن و دخترش بود.

آن شب، هوا سنگین‌تر از همیشه بود. دلوین گوشه‌ی اتاق نشسته بود و صدای لرزان مادرش را از آشپزخانه می‌شنید. فریادهای پدرش دوباره بلند شده بود، اما این بار چیز دیگری هم در میان بود؛ خنده‌ای مست و شیطانی.

چند ساعت بعد، چهار ماشین مشکی با شیشه‌های دودی جلوی خانه ایستادند. همسایه‌ها از پشت پنجره نگاه می‌کردند. مردانی با کت‌وشلوارهای مشکی، بی‌حرف از ماشین‌ها پیاده شدند. یکی‌شان مستقیم به در خانه رفت.

کمال، با چهره‌ای درهم و دستی لرزان، در را باز کرد. پشت سرش دلوین، گیج و نگران، به مردانی که وارد خانه شدند خیره مانده بود.

مادرش جیغ زد، خودش را به زمین زد، اشک ریخت، دلوین را در آغوش گرفت و التماس کرد: «خواهش می‌کنم، دخترمو نبرید... اون گناهی نداره...»

اما رییس مافیا—آراس بایراک—ساکت و سرد ایستاده بود. چشمان تیره‌اش دلوین را برانداز کرد، بی‌رحم اما متفکر.

«از این لحظه، دخترت مال منه.»