Vedat

Nefes (fısıldayarak):
"Yiğit... kalk oğlum. Hemen, sessiz olmalıyız. Mavi’yi de ben alacağım."

Yiğit (gözleri dolu dolu, sesi kısık):
"Vedat bizi fark ederse..."

Nefes:
"Bu sefer fark etmeyecek. Ya da fark etse bile... cesaret edecek kadar yorgun değil."

(Nefes Mavi’yi kucağına alır, montunu giydirir. Mavi başını annesinin omzuna koyar, mırıldanır.)

Mavi:
"Uyuyordum..."

Nefes:
"Biliyorum kızım... ama artık uyanma zamanı."

(Çocuklarla kapıya yönelirler. Tam kapıyı açacakken, içeriden karanlık bir ses yükselir.)

Vedat (karanlıkta görünmez ama sesi yankı yapar):
"Terliklerini almayacak mısın?"

(Nefes donakalır. Kapının hemen yanındaki koltukta Vedat oturuyordur. Loş lambada gözleri parıldar.)

Nefes:
"Bizi tutamazsın artık. Bitirdin… Her şeyini. Hakkını. Sesini."

Vedat (rahat, ürkütücü bir sakinlikle):
"Ben sadece sessiz kalmayı seçtim, Nefes. Ama sessizlik, onay değildir. Sessizlik… fırtına öncesi olabilir."

Yiğit:
"Anne! Hadi gidelim!"

Vedat (ayağa kalkar, ellerini cebine sokar):
"Git. Ama bil ki, çocukların seninle korkarak kaçtığını hatırlayacak. Bense bir kez bile 'dur' demedim. Bir gün biri sorarsa onlara: ‘Babanız sizi dövdü mü?’... hayır diyecekler. Ama ‘kaçtı mı?’ diye sorulursa... evet."

(Nefes gözleri dolu dolu, kapının kolunu kavrar.)

konuşmak için eglence